Osmometria punktu zamarzania (osmometria kriometryczna)

Osmolalność to ogólna miara stężenia cząsteczek w roztworze. Nie zależy ona od właściwości chemicznych owych cząsteczek, a jedynie od ich liczby. W praktyce, oznacza to że dwumolowy roztwór związku niedysocjującego (A) ma taką samą osmolalność jak roztwór jednomolowy soli całkowicie dysocjującej na dwa jony (B). Osmolalność pozostaje taka sama, nawet jeśli cząsteczki różnią się kształtem (C) lub wielkością (D). W związku z tym, wszystkie roztwory zawierające tę samą liczbę osmotycznie aktywnych cząstek — niezależnie od ich właściwości chemicznych — wykazują tę samą osmolalność.

Osmometria punktu zamarzania opiera się na koligatywnej właściwości obniżenia temperatury krzepnięcia. Dodanie substancji rozpuszczonej do cieczy powoduje obniżenie temperatury zamarzania roztworu, które wynosi 1,858 K na 1 mol idealnie rozpuszczonego związku w 1 litrze wody. Na podstawie pomiaru wzrostu temperatury, spowodowanego formacją kryształów podczas indukowanego zamarzania próbki, wytyczamy osmolalność roztworu.